Dżibuti

To małe państwo położone jest we wschodniej Afryce, nad Zatoką Adeńską i Morzeni Czerwonym, pomiędzy Erytreą, Etiopią i Somalią. Kiedyś stanowiło kolonię francuską, dziś boryka się z wieloma problemami, m.in.: niewielką liczbą źródeł wody pitnej, pustynnieniem, analfabetyzmem, dużą umieralnością niemowląt i wielkim bezrobociem 40-50%.

Dżibuti to kraj górzysto-wyżynny. Około 90% terytorium zajmują pustynie i półpustynie. Charakterystyczną cechą rzeźby są pasma gór zrębowych (przedłużenie Gór Danakilskich, położonych na terytorium Erytrei), z najwyższym szczytem Musa Ali (2063 m n.p.m.), oraz część zapadliska tektonicznego Afar, należącego do systemu Wielkich Rowów Afrykańskich. Znajduje się tam depresja jeziora Assal (150 m p.p.m. -najniżej położone miejsce w Afryce). Krajobraz urozmaicają wydmy. Na wschodzie głęboko (370 km) wcina się w ląd odnoga Morza Czerwonego - zatoka Tadżura. Wzdłuż wybrzeża występują czynne wulkany i gorące źródła. Wszystkie rzeki są okresowe bądź epizodyczne. Ich suche koryta napełniają się wodą podczas nielicznych deszczów. Na południowym zachodzie leży jezioro Abie, zasilane wodami rzeki Auasz.
Pełna nazwa: Republika Dżibuti (francuska)
Nazwy oryginalne: Jumhuriyyat JTbuti (arabska), Republiąue de Djibouti
Powierzchnia: 23 200 km2 Stolica: Dżibuti
Główne miasta: Ali Sabih, Tadżura, Dikhil, Obock, Arta, As-Ela




Issowie i Afarowie
Issowie zamieszkują południowe tereny Dżibuti. W 1976 r. Francja ogłosiła, że ma zamiar przyznać niepodległość Francuskiemu Terytorium Afarów i Issów (od 1977 r. Dżibuti). Rościła do niego pretensje Somalia, ponieważ Dżibuti jest zamieszkiwane w większości przez Issów -jedno z somalijskich plemion. Przy pomocy prezydenta Somalii powstała terrorystyczna organizacja Front Wyzwolenia Wybrzeży Somalii, której celem było przyłączenie Dżibuti do Somalii. Afarowie, będący w opozycji do Issów, podzieleni są na dwie klasy - posiadaczy ziemskich i dzierżawców. Ich tradycyjnym zajęciem było koczownicze pasterstwo (kóz i wielbłądów, rzadziej bydła), lecz częste klęski suszy powodowały odchodzenie Afarów od tego zajęcia i osiedlanie się w ośrodkach miejskich. Obecnie zajmują się także rybołówstwem, rolnictwem, a w niektórych rejonach pozyskiwaniem soli i jej sprzedażą.

Gospodarka
Pomimo korzystnego położenia Dżibuti jest państwem biednym, uzależnionym od pomocy międzynarodowej. Zapewnia ona zrównoważenie deficytu płatniczego, oraz finansuje projekty rozwojowe. Gospodarka opiera się na usługach (82% dochodu narodowego) związanych ze strategicznym położeniem kraju. Stolica jest portem tranzytowym dla Afryki Wschodniej, ważnym punktem przeładunkowym i zaopatrzeniowym, usytuowanym w pobliżu najbardziej ruchliwych obszarów żeglugowych świata, w sąsiedztwie szlaków do arabskich pól naftowych. Ma ona status strefy wolnocłowej. W Dżibuti mało jest zasobów naturalnych. Przemysł, głównie spożywczy (niewielkie zakłady olejarskie, mleczarskie, mięsne, produkujące sól z wody morskiej, chłodnie), rozwija się słabo i jest skupiony wokół stolicy. Istnieją też pojedyncze zakłady meblarskie i elektrotechniczne. Około 50% społeczeństwa trudni się koczowniczym pasterstwem owiec, kóz, wielbłądów i bydła. Rzadkie opady deszczu i słabo rozwinięty system irygacyjny ograniczają rozwój dość prymitywnego i mało wydajnego rolnictwa (większość żywności musi być importowana), które jest źródłem utrzymania dla większości społeczeństwa. Na niewielkich poletkach w oazach uprawia się głównie: owoce, warzywa, palmy daktylowe, proso i melony. Duże znaczenie mają plantacje kawy, przeznaczonej przede wszystkim na eksport. Na wybrzeżu rozwija się rybołówstwo, połów gąbek i pereł.

Gorąco i sucho
Dżibuti leży w strefie klimatów podrów-nikowych, gorących i suchych, ze średnimi temperaturami lipca 31-4LC i stycznia 23-29°C oraz roczną sumą opadów około 130 mm. Jest to jeden z najgorętszych rejonów na świecie. Kraj nękany jest suszami. Od czasu do czasu pojawiają się cyklony znad Oceanu Indyjskiego, przynoszące deszcze, które często powodują powodzie. W gorącym i suchym klimacie najczęściej spotyka się zbiorowiska roślin półpustynnych i pustynnych, ze sło-noroślami i suchoroślami (roślinami przystosowanymi do przetrwania kilkuletniej nieraz pory suchej). Lasy (namorzynowe) występują głównie na wybrzeżach.