Afryka czarny kontynent

Geografia Burundi

2012-01-14T10:14:00.000-08:00

Burundi neleży do najmniejszych i równocześnie najgęściej zaludnionych państw Afryki. Sytuację w kraju destabilizują konflikty etnicze między Hutu i Tusi, przeradzające się często w rzezie międzyplemienne

Położone we wschodniej Afryce, na południe od równika, Burundi to kraj wy-żynno-górzysty. Na wschodzie ciągnie się wyżyna wznosząca się na wysokość 1500-2000 m n.p.m. Na zachodzie dominują zrębowe masywy górskie dochozące do 2760 m n.p.m. Opadają one stromą krawędzią nad Wielkim Rowem Zachodnim, w którym leży jezioro Tanganika. Wzdłuż brzegu jeziora i granicznej rzeki Ruzizi biegnie pas płaskich równin aluwialnych, które występują także w dolinie rzeki Malagarasi, na granicy z Tanzanią.
Pełna nazwa: Republika Burundi
Nazwy oryginalne: Republika y’Ubu-rundi, Republiąue du Burundi (francuska)
Główne wyznania: katolicyzm, protestantyzm, islam, animizm
Ustrój polityczny: republika

Hutu i Tutsi
Ludność Burundi tworzą dwie podstawowe grupy etniczne: Hutu (83%) i Tutsi (15%). Hutu zajmują się głównie uprawą roli, natomiast Tutsi, wywodzący się z koczowniczych plemion, pasterstwem.
Wojowniczy Tutsi przybyli z północy na tereny obecnego Burundi w XVI lub XVII w. i narzucili swą władzę Hutu. Stanowili miejscową arystokrację. Stan ten utrzymał się także po skolonizowaniu kraju przez Niemców (koniec XIX w.), a następnie Belgów (1916 r.). Od 1922 r. Burundi było terytorium mandatowym Ligi Narodów, a od 1946 r. - terytorium powierniczym ONZ. Po uzyskaniu niepodległości w 1962 r. władzę w królestwie (1962-66 r.), a następnie Republice Burundi sprawowali będący w mniejszości, lecz dominujący w wojsku Tutsi. Hutu, próbując to zmienić, organizowali powstania, które były bezwzględnie tłumione. Krwawe walki (w latach 1962— 65, 1972, 1988, 1993-94) spowodowały śmierć dziesiątków tysięcy Hutu, z czego ponad 90% stanowili cywile wymordowani przez wojsko. Ponad 700 tys. Hutu uciekło z kraju. Sytuację pogarsza niestabilność polityczna w Burundi, stwarzająca okazję do powstawania waśni międzyplemiennych. Osobną grupę etniczną tworzą Pigmeje, zamieszkujący głównie północno-zachodnią część kraju. Są oni potomkami pierwotnych mieszkańców Burundi, a ich liczebność sięga 1% populacji. Przez lata traktowani byli jako niewolnicy Hutu i Tutsi, stanowiąc najniższą w hierarchii społecznej grupę ludności.

Burundi jako Kraj rolniczy
Dzięki korzystnym warunkom klimatycznym i glebowym w Burundi rozwinęło się rolnictwo, które zatrudnia 91% ludności czynnej zawodowo. Użytki rolne zajmują aż 86% powierzchni kraju, przy czym większość stanowią drobne gospodarstwa. W uprawach przeważają rośliny żywieniowe: maniok, bataty, jams, kukurydza, sorgo, proso, orzeszki ziemne, soczewica i banany. Z roślin eksportowych uprawia się: herbatę, kawę, bawełnę i tytoń. Szczególnym uznaniem, ze względu na niezwykły aromat, cieszy się burundyjska herbata, rosnąca na wysokości ponad 2000 m n.p.m. Bawełnę uprawia się w dolinie Ruzizi, która jest głównym spichlerzem kraju. Na terenach płaskowyżu rozwinęła się hodowla bydła, owiec, trzody chlewnej i kóz. Dużą rolę w wyżywieniu ludności odgrywa rybołówstwo na jeziorze Tanganika, uważanym za jedno z najbardziej zasobnych w ryby jezior świata.

Środowisko naturalne
Naturalna szata roślinna, jaką stanowi górska odmiana wilgotnych lasów równikowych, została niemal całkowicie zniszczona. Jej miejsce zajęły wtórna sawanna trawiasta lub stepy górskie. Wskutek degradacji środowiska zubożeniu uległa też fauna. Nielicznie występują: słonie, hipopotamy, bawoły, zebry, antylopy, lwy, lamparty, hieny i mrów-niki. Ocalałe fragmenty naturalnego krajobrazu chronione są w parkach narodowych zajmujących 889 km2, z czego prawie połowa (436 km2) przypada na Park Narodowy Rovubo, leżący na wschodzie kraju.

W górskim klimacie
Burundi leży w strefie wilgotnego klimatu równikowego, łagodzonego przez znaczne wyniesienie kraju nad poziom morza oraz sąsiedztwo rozległego jeziora Tanganika (34 tys. km2). W niższej części kraju, nad rzeką Ruzizi, średnia temperatura miesięczna wynosi 25°C, podczas gdy na płaskowyżu 15-20°C. Roczna suma opadów wzrasta od 1000 mm nad jeziorem Tanganika do 2000 mm na krawędzi płaskowyżu. Opady występują
przez większą część roku, od września do maja. Pora sucha trwa od czerwca do sierpnia. Głównymi rzekami są Ruvuvu (źródłowy odcinek Kagery) oraz graniczne Ruzizi i Malagarasi.

Geografia Czadu

2012-01-14T10:12:00.000-08:00

Wśród państw o najniższym dochodzie narodowym na jednego mieszkańca Czad zajmuje jedno z czołowych miejsc. Zycie w tym kraju jest trudne i niebezpieczne, a ludność pozostaje w pełni uzależniona od sił natury.

Czad leży w Afryce Środkowej i jest państwem o dosyć dużej powierzchni, z czego wynika znaczne zróżnicowanie przyrodnicze. Nie ma dostępu do morza. Od północy graniczy z Libią, od wschodu z Sudanem, od zachodu z Nigrem i Nigerią, od południowego zachodu z Kamerunem, a na południu z Republiką Środkowoafrykańską. Większa część kraju leży w Kotlinie Czadu - olbrzymiej niecce sedymentacyjnej o założeniach tektonicznych. Kraina ta z trzech stron jest otoczona pasmami górskimi. Na północy są to wulkaniczne góry Tibesti z najwyż- -szym szczytem Emi Kussi (3415 m n.p.m.), na wschodzie wzniesienia Erdi, Wadaj i Ennedi, a na południu wyżyny Adamawa i Dżos, które znajdują się już poza granicami kraju. Najniższymi terenami położonymi w Kotlinie Czasu są obniżęnia Bodele (powstałe na miejscu plejstoceńskiego jeziora Kiri) oraz jeziora Czad.
Pełna nazwa: Republika Czadu Nazwa oryginalna: Republiąue du Tchad
Powierzchnia: 1 284 000 km2 Stolica: Ndżamena (N’djamena) Główne miasta: Sarh, Moundou, Abeche
Głowa państwa: od 1990 r. prezydent Idriss Deby
Szef rządu: od 1999 r. Nagoum Ya-massoum
Ustrój polityczny: republika Eksport: bawełna, bydło, mięso, skóry, wyroby tekstylne, sól Jednostka monetarna: 1 frank CFA = 100 centymów
Liczba ludności: 7,3 min (1998 r.) Skład etniczny: Sara, Bagirmi, Kanu-ri, Arabowie, Tubu, Mbum, Masalit, Maba, Mubi
Przeciętna długość życia: 52 lata (kobiety 54, mężczyźni 50) Przyrost naturalny: 2,2% Języki: francuski, arabski (urzędowe); w użyciu ponad 100 języków i dialektów afrykańskich
Główne wyznania: religie plemienne, islam, chrześcijaństwo Analfabetyzm: 70% Produkt narodowy brutto: 230 USD
na jednego mieszkańca

Upośledzenie gospodarcze
Podstawowym działem gospodarki Czadu jest niezwykle zacofane rolnictwo. Użytkowanie ziemi cechuje gospodarka odłogowo-żarowa. Grunty orne znajdują się głównie na południu kraju, gdzie podrównikowy klimat zapewnia roślinom niezbędną wilgoć w okresie wegetacyjnym. Dominującymi uprawami są bawełna, proso i sorgo, ponadto kukurydza, ryż, orzeszki ziemne, jam i daktyle, a w najbardziej wilgotnych, południowych krańcach kraju również maniok. Główną rośliną handlową jest bawełna. Intensywna gospodarka rolna możliwa jest jedynie w dolinie rzeki Logone. Duże znaczenie ma również hodowla bydła, owiec, kóz, koni i wielbłądów. W porze deszczowej stada wypasane są w północnej części strefy sahelu, natomiast podczas suchej wędrują na południe kraju. Nad jeziorem Czad oraz w dolinie rzek Szari i Logone duże znaczenie w zaspokojeniu potrzeb żywnościowych ludności ma polów ryb. Jest to możliwe dzięki temu, że w tych miejscach nie ma niedoboru wody w ciągu roku. Przemysł ograniczony jest do przetwórstwa rolno-spożywczego (olejarnie, browary, rzeźnie). Małe zakłady koncentrują się w stolicy kraju. W okolicach jeziora Czad na niewielką skalę wydobywa się sól kamienną i potasową. Na północy w bardzo ograniczonym zakresie eksploatuje się złoża ropy naftowej i soli. Czad dysponuje dosyć zasobnymi złożami kopalin (rudy wolframu, uranu, cyny), jednak w budżecie państwa nie ma środków na ich wydobycie i przetwarzanie.

Wielkie problemy
Czad to jedno z najbiedniejszych państw rozwijających się. Tragiczny jest tu poziom opieki zdrowotnej - na jednego lekarza przypada średnio około 30 tys. osób, a w niektórych prefekturach liczba ta sięga nawet 100 tys. Olbrzymia liczba mieszkańców głoduje lub żyje na skraju nędzy. Szacuje się, że około 70% ludności nie umie pisać i czytać w żadnym z urzędowych języków. Produkcją rolną zajmuje się prawie 80% obywateli. Ponieważ rolnictwo ma tak ogromne znaczenie w tworzeniu dochodu narodowego, każda klęska żywiołowa powoduje ogromne straty. Długotrwałe susze czy zniszczenia wywołane przez szarańczę wędrowną zawsze niosą ze sobą tragiczne skutki. Zwykle oznacza to dla kraju nie tylko wzrost cen, deficytu budżetowego i zadłużenia, ale także głód. Przemysł w Czadzie nie odgrywa znaczącej roli. Paradoksalna wydaje się zatem sytuacja, że kraj zmuszony jest do importu surowców, które mógłby sam wydobywać. Pojawia się jednak pewna nadzieja w przedsięwzięciach finansowanych przez Bank Światowy. Obecnie buduje się m.in. rurociąg łączący pola naftowe w Czadzie z wybrzeżem w Kamerunie. Rozpoczęcie projektu związane było z głośnym protestem ekologów. Mimo że Czad uznaje się za kraj demokratyczny, nie zawsze są tam przestrzegane prawa człowieka. Często dochodzi do krwawego tłumienia manifestacji opozycyjnych przez oddziały policji. Taka sytuacja miała również miejsce po wyborach prezydenckich w 2001 r.

Historia i jej dziedzictwo
Tereny nad jeziorem Czad były zamieszkane od mniej więcej 500 r. p.n.e. W pozostałe rejony kraju przez długi okres zapuszczały się jedynie plemiona koczownicze oraz kupcy wędrujący przez pustynie. Na obszarach dzisiejszego Czadu od VIII w. istniało państwo Kanem. W ciągu XIV i XV w. zostało wchłonięte przez muzułmańskie państwo Bornu. W XIV w. powstało państwo Wadaj (często popadało w zależność od sąsiadów, na przełomie XVII-XVIII w. pełna niezależność) oraz w XVI w. Bagirmi. W latach 1883-93 zostały podbite przez sułtana Rabih al-Zubajara. Wkrótce pojawili się pierwsi osadnicy z Europy. W 1900 r. sułtan został pokonany przez Francuzów, którzy utworzyli tu swoją kolonię. Dziesięć lat później kolonizatorzy przyłączyli Czad do Francuskiej Afryki Równikowej - federacji posiadłości francuskich w Afryce. W 1958 r. Czad stał się autonomiczną republiką, członkiem Wspólnoty Francuskiej. Od momentu uzyskania niepodległości (11 VIII 1960 r.) sytuacja w kraju stale była napięta. Czad gnębiła wojna domowa i ciągłe zamachy stanu. Konflikty etniczne przerodziły się wkrótce w regularną wojnę na tle religijnym. Libia finansowała zbrojne oddziały rebelianckie w Czadzie. W momencie kiedy kraj był skrajnie pogrążony w konflikcie wewnętrznym, wojska libijskie rozpoczęły inwazję. Zostały one wyparte z Czadu dzięki pomocy oddziałów francuskich. Roszczenia Libii do przygranicznych, bogatych w ropę naftową terenów organizacje międzynarodowe uznały za niesłuszne. Obecny prezydent Czadu Idriss Deby w 1990 r. dokonał zbrojnego zamachu i zdobył władzę. W 1996 r. wygrał pierwsze demokratyczne wybory prezydenckie (ponownie w 2001 r.), a jego partia (Patriotyczny Ruch Ocalenia - MPS) uzyskała przewagę w parlamencie.

Ludność i osadnictwo
Ludność Czadu jest niezwykle zróżnicowana pod względem etnicznym, kulturowym i religijnym. Jej rozmieszczenie w obrębie kraju jest nierównomierne. Najmniejsza gęstość zaludnienia występuje w strefie saharyjskiej i wzrasta w kierunku południowym. Na północy mieszkają przede wszystkim plemiona koczownicze, głównie Tubu i Kanu-ri. Utrzymują się one z hodowli bydła i owiec. W strefie sahelu przeważają Arabowie oraz plemiona zarabizowane, które trudnią się uprawą roli, a także hodowlą zwierząt. Boudouma i Kouri żyją na wyspach na jeziorze Czad. Zajmują się rybołówstwem, a domy i łodzie budują z papirusu obficie porastającego płytki zbiornik. Najgęściej zaludnione południe kraju zamieszkiwane jest przez liczne plemiona murzyńskie. Ich głównym źródłem utrzymania jest uprawa roli.

Cenna woda
W zachodniej części kraju znajduje się graniczne jezioro Czad. Powierzchnia tego zbiornika jest zmienna w ciągu roku. Maksymalne rozmiary osiąga podczas pory deszczowej. Staje się wówczas 9. co do wielkości słodkowodnym akwenem na świecie. Jego powierzchnia wynosi wtedy około 26 000 km2. W okresie suchym, na skutek olbrzymiego parowania, zmniejsza się nawet do 10 000 km2. Jezioro jest położone na terenie bezodpływowej kotliny, wpadają więc do niego liczne rzeki, lecz nie ma opływu. Maksymalna głębokość zbiornika wynosi 11m. Dla obszaru pustynnego charakterystyczne jest występowanie wadi (uedów). Są to suche, płaskodenne, długie i kręte doliny o stromych zobaczach. Na terytorium Czadu skierowane są ujściem ku obniżeniu Bodele. Woda płynie nimi jedyni po epizodycznych opadach.

Warunki klimatyczne
W północnej części Czadu panuje klimat zwrotnikowy skrajnie suchy. Występuje tu duże nasłonecznienie, a powietrze cechuje wyjątkowo niska wilgotność. Opady mają charakter epizodyczny i są niewielkie. Bardzo często zdarza się, że w ciągu roku nie spada ani jedna kropla deszczu. Wysokie są dobowe i roczne amplitudy temperatur. Im bardziej na południe, tym klimat staje się nieco mniej suchy. W strefie sahelu panuje klimat podrównikowy, dla którego charakterystyczne jest występowanie okresowych opadów. W okolicach jeziora Czad dochodzą one do 300 mm rocznie, a pora deszczowa trwa 2-3 miesiące. W najbardziej wysuniętej na południe części kraju sezon intensywnych deszczów przedłuża się nawet do 7 miesięcy, a opady sięgają 1300 mm w ciągu roku. Tej przestrzennej zmienności opadów towarzyszy spadek średnich temperatur powietrza oraz zmniejszenie ich amplitudy.

Dżibuti

2012-01-14T10:09:00.000-08:00

To małe państwo położone jest we wschodniej Afryce, nad Zatoką Adeńską i Morzeni Czerwonym, pomiędzy Erytreą, Etiopią i Somalią. Kiedyś stanowiło kolonię francuską, dziś boryka się z wieloma problemami, m.in.: niewielką liczbą źródeł wody pitnej, pustynnieniem, analfabetyzmem, dużą umieralnością niemowląt i wielkim bezrobociem 40-50%.

Dżibuti to kraj górzysto-wyżynny. Około 90% terytorium zajmują pustynie i półpustynie. Charakterystyczną cechą rzeźby są pasma gór zrębowych (przedłużenie Gór Danakilskich, położonych na terytorium Erytrei), z najwyższym szczytem Musa Ali (2063 m n.p.m.), oraz część zapadliska tektonicznego Afar, należącego do systemu Wielkich Rowów Afrykańskich. Znajduje się tam depresja jeziora Assal (150 m p.p.m. -najniżej położone miejsce w Afryce). Krajobraz urozmaicają wydmy. Na wschodzie głęboko (370 km) wcina się w ląd odnoga Morza Czerwonego - zatoka Tadżura. Wzdłuż wybrzeża występują czynne wulkany i gorące źródła. Wszystkie rzeki są okresowe bądź epizodyczne. Ich suche koryta napełniają się wodą podczas nielicznych deszczów. Na południowym zachodzie leży jezioro Abie, zasilane wodami rzeki Auasz.
Pełna nazwa: Republika Dżibuti (francuska)
Nazwy oryginalne: Jumhuriyyat JTbuti (arabska), Republiąue de Djibouti
Powierzchnia: 23 200 km2 Stolica: Dżibuti
Główne miasta: Ali Sabih, Tadżura, Dikhil, Obock, Arta, As-Ela

Issowie i Afarowie
Issowie zamieszkują południowe tereny Dżibuti. W 1976 r. Francja ogłosiła, że ma zamiar przyznać niepodległość Francuskiemu Terytorium Afarów i Issów (od 1977 r. Dżibuti). Rościła do niego pretensje Somalia, ponieważ Dżibuti jest zamieszkiwane w większości przez Issów -jedno z somalijskich plemion. Przy pomocy prezydenta Somalii powstała terrorystyczna organizacja Front Wyzwolenia Wybrzeży Somalii, której celem było przyłączenie Dżibuti do Somalii. Afarowie, będący w opozycji do Issów, podzieleni są na dwie klasy - posiadaczy ziemskich i dzierżawców. Ich tradycyjnym zajęciem było koczownicze pasterstwo (kóz i wielbłądów, rzadziej bydła), lecz częste klęski suszy powodowały odchodzenie Afarów od tego zajęcia i osiedlanie się w ośrodkach miejskich. Obecnie zajmują się także rybołówstwem, rolnictwem, a w niektórych rejonach pozyskiwaniem soli i jej sprzedażą.

Gospodarka
Pomimo korzystnego położenia Dżibuti jest państwem biednym, uzależnionym od pomocy międzynarodowej. Zapewnia ona zrównoważenie deficytu płatniczego, oraz finansuje projekty rozwojowe. Gospodarka opiera się na usługach (82% dochodu narodowego) związanych ze strategicznym położeniem kraju. Stolica jest portem tranzytowym dla Afryki Wschodniej, ważnym punktem przeładunkowym i zaopatrzeniowym, usytuowanym w pobliżu najbardziej ruchliwych obszarów żeglugowych świata, w sąsiedztwie szlaków do arabskich pól naftowych. Ma ona status strefy wolnocłowej. W Dżibuti mało jest zasobów naturalnych. Przemysł, głównie spożywczy (niewielkie zakłady olejarskie, mleczarskie, mięsne, produkujące sól z wody morskiej, chłodnie), rozwija się słabo i jest skupiony wokół stolicy. Istnieją też pojedyncze zakłady meblarskie i elektrotechniczne. Około 50% społeczeństwa trudni się koczowniczym pasterstwem owiec, kóz, wielbłądów i bydła. Rzadkie opady deszczu i słabo rozwinięty system irygacyjny ograniczają rozwój dość prymitywnego i mało wydajnego rolnictwa (większość żywności musi być importowana), które jest źródłem utrzymania dla większości społeczeństwa. Na niewielkich poletkach w oazach uprawia się głównie: owoce, warzywa, palmy daktylowe, proso i melony. Duże znaczenie mają plantacje kawy, przeznaczonej przede wszystkim na eksport. Na wybrzeżu rozwija się rybołówstwo, połów gąbek i pereł.

Gorąco i sucho
Dżibuti leży w strefie klimatów podrów-nikowych, gorących i suchych, ze średnimi temperaturami lipca 31-4LC i stycznia 23-29°C oraz roczną sumą opadów około 130 mm. Jest to jeden z najgorętszych rejonów na świecie. Kraj nękany jest suszami. Od czasu do czasu pojawiają się cyklony znad Oceanu Indyjskiego, przynoszące deszcze, które często powodują powodzie. W gorącym i suchym klimacie najczęściej spotyka się zbiorowiska roślin półpustynnych i pustynnych, ze sło-noroślami i suchoroślami (roślinami przystosowanymi do przetrwania kilkuletniej nieraz pory suchej). Lasy (namorzynowe) występują głównie na wybrzeżach.

Gabon

2012-01-14T10:05:00.001-08:00

Gabon jest jednym z naj zamożniej szych państw afrykańskich. Około 85% powierzchni kraju pokrywają dziewicze lasy równikowe, będące ostoją niezliczonych gatunków roślin i zwierząt. W przeciwieństwie do większości innych państw Afryki żyje tu zaledwie 1% wyznawców islamu. Kraj obfituje w kontrasty - oprócz nowoczesnych miast z kasynami i drogimi hotelami w głębi tropikalnej dżungli natknąć się można na osady Pigmejów.

Gabon leży w środkowozachodniej Afryce. Od wschodu i południa graniczy z Kongiem, od północy z Kamerunem, od północnego zachodu z Gwineą Równikową, a od zachodu z Oceanem Atlantyckim. Przez jego terytorium przebiega równik. Kraj pozostaje pod wpływem wybitnie wilgotnego klimatu podrównikowego. W strefie przybrzeżnej ciągnie się wąski pas nizin. Resztę powierzchni pokrywają pofalowane wyżyny. Najwyższe szczyty górskie osiągają 1500 m n.p.m. z kulminacją Mont Iboundji (1580 m n.p.m.). Największa rzeka, Ogowe, przecina kraj na dwie niemalże równe części. Większą część powierzchni porastają bujne lasy deszczowe, mimo że eksploatacja zasobów leśnych jest ważnym elementem ekonomiki kraju i do końca lat 70. XX w. prowadzona była w sposób rabunkowy. Roślinność jest tak różnorodna, że tylko wyjątkowo można znaleźć obok siebie osobniki tego samego gatunku. Z drzew rośnie m.in. rafia winodajna, masłosz Parka, drzewo hebanowe i mahoniowe. Pną się po nich rozmaite liany i porastają je epifity. W lasach żyją niezliczone owady, żmije, pytony, węże boa, jeżozwierze, pawiany i lemury. Nawet zagrożone wyginięciem goryle znalazły tu bezpieczne schronienie. Wśród drzew uwijają się tukany i hałaśliwe stadka papug, a nad rzekami można spotkać krokodyle i hipopotamy. Gęste trawiaste zarośla odwiedzają antylopy, bawoły i słonie. Na południu kraju rosną gdzieniegdzie lasy parkowe, a wzdłuż wybrzeży - namorzyny.
Pełna nazwa: Republika Gabońska Nazwa oryginalna: Republique gabonaise
Powierzchnia: 267 667 km2 Stolica: Libreville
Główne miasta: Port Gentil, Masuku, Lambarene, Moanda Głowa państwa: od 1967 r. prezydent Omar (Albert-Bernard) Bongo Szef rządu: od 1999 r. premier Jean–Francois Ntoutoume Emane Ustrój polityczny: republika Eksport: ropa naftowa, rady żelaza, manganu, uranu, drewno Jednostka monetarna: 1 frank CFA =
100 centymów

Kraj kontrastów
Gabon jest krajem kontrastów - nowo czesne miasta sąsiadują z tropikalną dżunglą. Jednym z najdroższych miast świata jest jego stolica. Szerokie autostrady, wielkie hotele z widokiem na ocean, eleganckie sklepy, kasyna i kawalkady taksówek czynią ż Libreville miasto podobne bardziej do Miami Beach niż jakiegokolwiek innego miasta afrykańskiego. Na jednej z przybrzeżnych wysepek leży Port Gentil. Pod względem liczby restauracji, klubów nocnych i sklepów nie dorównuje mu żadne miasto w Afryce. Do połowy XX w. rozwijał się jako ośrodek handlu drewnem mahoniowym. W 1956 r. odkryto w pobliskim szelfie złoża ropy naftowej i od tej pory kwitnie przemysł oparty na jej wydobyciu i przetwórstwie. Eksploatacja tego surowca stanowi podstawę dość wysokiej stopy życiowej mieszkańców Gabonu. Bardzo malownicze jest miasto Mako-kou wraz z otaczającymi go pięknymi górami porośniętymi lasem tropikalnym. Gdzieniegdzie porozrzucane są osady Pigmejów

Ludzie
W okresie przedkolonialnym na terenach obecnego Gabonu istniały państewka plemienne. W średniowieczu część kraju znajdowała się pod zwierzchnictwem państwa Kongo. Od 1471 r. zaczęli napływać Portugalczycy, a następnie inni Europejczycy. Czerpali oni zyski z handlu niewolnikami, kością słoniową i cennymi gatunkami drewna. Od 1839 r. Gabon penetrowali Francuzi. W 1849 r. powstała osada uwolnionych niewolników - Libreville, obecna stolica. Szybko stała się prawdziwą mekką dla misjonarzy. Dzisiaj około trzy czwarte ludności Gabonu to katolicy, choć pozostają oni po silnym wpływem rodzimej tradycji i wierzeń.